Tarlabaşı’ndaki dar sokaklar iş çıkış saatinin gürültüsünü bile susturuyor; tek duyduğun şey kendi kalp atışların. Ben de o saatlerde İstiklal’e doğru yürürken tenimin altında biriken sıcaklığı hissediyorum.

Göğüslerim gömleğimin düğmelerini zorluyor, kalçam her adımda hafifçe titriyor. Gümüşsuyu’ndan inerken rüzgâr tenimi yalayıp geçiyor ve o an içimde kıpırdanan istek büsbütün açığa çıkıyor. İstediğim tek şey, o uzun günün yorgunluğunu benimle birlikte unutman.

Şimdi sırada ne? Sen karar ver.