Önce bakış. İstiklal’in kalabalığında durup bir an göz göze kalıyorum; o bakışın altında kendimi anlatıyorum. Sonra kısa bir adım, hafif bir gülümseme, vücudumun geri kalanını davet ediyorum.

Beyoğlu’nun dar sokaklarında, Gümüşsuyu’ndan Taksim’e doğru inerken kendimi kısa cümlelerle ifade ediyorum: daha yakın, daha derin, daha açık. Gecenin ilerleyen saatlerinde metro veya taksiyle kolayca ulaşılıyor; Tarlabaşı veya Cihangir’den kalkan bir adım bile yeterli.