Sabahın o ilk ışığı İstanbul Caddesi’nden süzülürken, telefonunun ekranına fısıltı gibi bir ses bırakıyorum: gel, dediğimde kapıyı açtığında zaten aramızdaki ritmi duymaya başlamış olacaksın.
Kemerköy’ün dar sokaklarından Mimar Sinan’a doğru yürürken adımlarım bile yumuşak; Göktürk’ten geçen otobüsün uğultusu bile bu saatte cılız kalıyor. Kendi dairemde hazırladığım loş köşede, hafif bir müzik ve tenimin sıcaklığı seni karşılayacak — ne acele ne de telaş, sadece teninle tenimin buluşacağı o anın tadını çıkarmak için.
Kemerburgaz Caddesi’nden geçen bir araç korna çalmadan önce, son bir soru bırakıyorum: sen bu sessizliği benimle birlikte daha da derinleştirmek ister misin?
Comments