Yağmur Neyzen Tevfik Caddesi’nin taşlarını ıslatırken, Bitez’den Bodrum Marina’ya doğru süzülen ışıklar camlarda titriyordu. Birkaç adım attığımda ıslak saçlarım omuzlarıma yapışıyor, tenimden yükselen sıcaklıkla yağmurun soğuğunu birbirine karıştırıyordu.
Bu akşam hiçbir şey aceleye gelmiyor. Yavaşça yaklaşıp nefesimi boynunda hissetmene izin veriyorum; dudaklarım tenine değmeden önce derin bir nefes alıyorsun. O an, Gümbet’in kalabalığından uzak, sadece bizim seslerimizle dolu bir odada, zamanın ritmini nefeslerimize bırakıyoruz.
Yağmur dininceye kadar kalırsan, sabah Bodrum’un ilk ışıklarıyla beraber ayrılmak daha zor olacak…
Comments