Karşımdaki kapı açılır açılmaz, ellerin belimde. Asansörün dar zemininde bile dokunuşum seni önce yavaşlatıyor, sonra hızlandırıyor; parmaklarım omuzlarından kayıp kaburgalarının altından kayboluyor. Taksim’den Galata’ya, İstiklal’in kalabalığından Cihangir’in yokuşuna kadar her adımda aynı ritmi taşıyorum.

Seni kendi evinde, kendi yatağında ağırlamak için geliyorum. Kapıyı açtığında karşında uzun, ağır bir nefes ve hemen ardından ısınan bir ten bulacaksın. İki uzun bir kısa, işte tam da böyle akar bu gece.